die de Levende God in mij geplaatst had. Door alle omstandigheden heen is deze roeping in mij gebleven en kon door niets worden gewist. Een Amerikaanse profeet zei jaren later tegen mij ( 14-7-2002):” The Lord says: You have seen, that you have a mark of evangelism upon you hart and you weep when you see those come into the kingdom.” Ja, het merkteken van evangelisatie is in mij, net als mijn hart en longen aanwezig zijn. De Here heeft het mij gegeven en daarom hoort het net zo goed bij mij als het ademen. Zolang ik mij kan herinneren weet ik dat deze roeping op mijn leven rust en ben deze daarom uit genade nagekomen.
En… het bemoedigende voor mij, waren de diverse momenten, waarop mijn roeping / bediening door verschillende bekende predikers openlijk in een zaal werden geprofeteerd! (Door de jaren heen was dat in Balkbrug ( de W.I.C.) 2x door evangeliste Norma Schoop, in Hoogeveen ( Evang. Gem. ) 1x door br. H. Bosch uit Meppel, in Utrecht ( L.G.), door pastor Jan Zijlstra uit Leiderdorp, in Assen een paar keer door pastor Wim Breedveld ( L.W.F.), pastor Allen Chambers, evangelist Jan Lataster en niet te vergeten via audio tapes door profeet Kent Simpson uit Texas ( U.S.A.). Wauw!).
Ja, als je weet dat de Here God je geroepen heeft voor een bepaalde bediening, dan valt het niet altijd mee om te wachten op Gods tijd. Hij bepaalt de tijd wanneer je in Zijn dienst mag staan. En wachten kan voor ons mensen erg lang duren. Ga maar eens bij een bushalte staan om op de bus te wachten. Dan kunnen 5 minuutjes erg lang duren. Zo kan ik mij nog goed herinneren, dat ik met iemand aan het wandelen was en ik zei:” Het lijkt wel of de Here mij vergeten is.” Als antwoord kreeg ik: “De Here is jou niet vergeten.” Dat antwoord was een troost voor mij, omdat niets erop leek om in Zijn dienst te mogen staan. Op eigen houtje iets voor mezelf te beginnen leek mij ook geen goed idee. Ik geloofde dat als God mij riep, Hij ook een deur voor mij zou openen. Hij weet wanneer ik eraan toe ben en wat ik aankan. Hij weet de beste werkplek. O, verschillende Gemeenten hadden ons/mij wel een voorstel gedaan om iets voor de Here in hun Gemeente te mogen doen. Maar niet ieder voorstel, hoe goed bedoeld ook, ligt in Gods plan voor je leven. Ik zag dat dan ook niet als deuren die de Here voor mij opende, maar mensen. Niet iedereen die je een voorstel doet, wordt op dat moment ook geleid door Gods Geest. Men kan je iets vragen te doen om je te binden aan hun Gemeente. Dat binden aan hun Gemeente vinden zij dan een belangrijker reden om je te vragen, dan te luisteren naar Gods Stem. Natuurlijk zijn er ook mensen die met goedbedoelde positieve redenen bij je komen en vragen iets voor de Here in hun Gemeente te doen. Maar wat de redenen ook zijn en wie je ook wat vraagt, het belangrijkste van alles is, dat je zelf een relatie met de Here Jezus hebt en je jezelf laat leiden door Gods Geest en dat je zelf luistert naar Gods Stem! Dit is heel Bijbels wat ik schrijf. Lees maar eens over de eerste Gemeenten in het Nieuwe Testament. Ik lees bijvoorbeeld in Handelingen 13: “…zeide de Heilige Geest: Zondert Mij nu Barnabas en Saulus af voor het werk, waartoe Ik hen geroepen heb…” Als wij een voorstel kregen van een voorganger of oudste, dan wilden wij weten of het een vraag van een mens was of van Gods Geest. Ik was ook geen baantjesjager in de Gemeente, ging mezelf nooit presenteren, zette mezelf ook niet op de troon en wilde ook niet ergens de baas spelen. Dat is niet Gods Heilige wil!! Wie dat wel doet, moet dat zelf voor God verantwoorden. Aan Hem hebben we rekenschap af te leggen. Wachten op Gods tijd is de beste weg!
En gelukkig kwam die tijd, in 1990. Alles begon met de ontmoeting van wijlen Roelof Koekoek uit Hollandscheveld. Deze man was naast rij-instructeur ook voorganger van de Volle Evangelie Gemeente “Filadelfia” in zijn woonplaats. Hij veltelde eens dat hij al meer dan 20 jaar een Kinderbijbelschool had in het D.E.S.-gebouw, aan de Albertsteenbergenstraat 44 in Hoogeveen. Hij kreeg het op zijn hart om te vragen of wij zijn evangelisatiewerk wilden overnemen. Ja, dat was goed nieuws. We ervoeren dat dit verzoek wel van God kwam, op Zijn tijd. De Here opende een deur voor ons, die we niet zelf geopend hadden. En als Hij een deur voor mij opent, dan sla ik die niet dicht. We zijn dan ook met een gerust hart op zijn vraag serieus ingegaan.
En in 1992 organiseerden wij met de Stichting Johan Maasbach Wereldzending uit Den Haag de grootste evangelisatiecampagne die ooit in Hoogeveen en omstreden gehouden is. Een week na de campagne zijn we begonnen met wekelijkse samenkomsten op de zondagmiddag. Jong en oud waren welkom. Onze voorganger en ik hadden dat besluit genomen omdat: 1: er vanuit de Kinderbijbelschool-evangelisatie, ouders waren die belangstelling hadden voor het evangelie, 2: er mensen waren die nergens anders heen gingen en belangstelling hadden voor een samenkomst in het D.E.S. gebouw, 3:er in het verleden kinderkerkdiensten in dit gebouw zijn gehouden, waar men mee gestopt was, 4: om de kinderen van de Kinderbijbelschool ook op zondag iets te bieden, samen met hun ouders, 5: er mensen waren die na de campagne behoefte hadden aan een samenkomst in Hoogeveen, die hetzelfde volle evangelie brengt als de Stichting J.M.W.Z. Dit ging om mensen die niet elders naar een Gemeente in Hoogeveen gingen. We hebben niemand uit een andere Gemeente geplukt. Na de geschiedenis van de samenkomsten in Hoogeveen van br. Koekoek gehoord te hebben, kwam ik tot de ontdekking dat déze Gemeente als enige in onze woonplaats niet ontstaan is vanuit een scheuring. We waren de enigen die een Gemeente begonnen vanuit evangelisatie. Eigenlijk was het een verschuiving van onze woensdagmiddag-evangelisatie naar de zondag. Want steeds vaker kwamen er ook ouders met hun kinderen mee naar de Kinderbijbelschool. Ook zij vonden het een fijne middag. En nu waren ze met elkaar welkom op de zondagmiddag. Het een verschuiving van de ene middag naar de andere, en niet dat we iets nieuws begonnen. Ik ben ook nooit voor mezelf een Gemeente/ kerk begonnen, zoals ook uit de feiten gebleken is. Ik heb mezelf ook niet opgeworpen tot evangelist. Er zijn boze leugenachtige tongen die het tegendeel beweren maar de feiten zeggen genoeg. Onze voorganger had mij als evangelist aangesteld. Maar dat wil nog niet zeggen dat je uit jezelf iets gaat beginnen en jezelf op de voorgrond plaatst. Daarom liet ik ook de predikingen op de zondagmiddag aan hem over. En hij besloot dat ik elke laatste zondag van de maand de prediking mocht doen. Uit respect voor hem is dit ook zo gebleven. Hij was de leraar, ik de evangelist. Ik liet de Bijbelstudies daarom ook aan hem over. De evangelist gaat erop uit om zielen te winnen voor Jezus en de leraar geeft onderwijs. We hadden respect voor elkaars bediening. Er was geen jaloersheid onderling. Ook nadat hij aangaf geen uiteindelijke verantwoording meer te willen dragen (mede omdat hij al een Gemeente had en zijn werk) liet ik hem toch de Bijbelstudies en predikingen doen. Ik had als voorganger de kans om naar de preekstoel te grijpen, maar dat wilde ik niet. Op Gods tijd mocht ik meer prediken. Ik ben nooit op macht uit geweest, maar op de kracht van God!
En de Here zegende onze samenkomsten / bediening, omdat het fundament, de basis en de harten zuiver waren! Als je eerlijk bent en blijft, dan rust er een machtige zegen op je! “Welzalig de man die niet wandelt in de raad der goddelozen…Want hij is als een boom, geplant aan waterstromen, die zijn vrucht geeft op zijn tijd, welks loof niet verwelkt; -al wat hij onderneemt, gelukt.” (Psalm 1:1,3).
Belevenissen 
